پارسیل دنچر (Partial Denture) نوعی پروتز دندانی متحرک است که برای جایگزینی تعدادی از دندان‌های از دست‌رفته در شرایطی استفاده می‌شود که هنوز تعدادی از دندان‌های طبیعی در دهان بیمار باقی مانده‌اند. این پروتز با تکیه بر دندان‌های باقیمانده و بافت لثه، فضای خالی ایجاد شده در قوس دندانی را پر کرده و به بازگرداندن عملکرد جویدن، حفظ نظم اکلوژن و بهبود زیبایی لبخند کمک می‌کند. پارسیل‌ها معمولاً شامل یک پایه (Base)، دندان‌های مصنوعی، و اجزای نگه‌دارنده‌ای مانند کلاسپ‌ها، کانکتورها و رست‌ها هستند که باعث ثبات و گیر مناسب پروتز می‌شوند.

در دندانپزشکی دیجیتال، طراحی پارسیل دنچر از طریق ثبت دقیق اطلاعات دهان بیمار آغاز می‌شود. این داده‌ها معمولاً با استفاده از اسکن داخل دهانی یا اسکن مدل‌های گچی به‌دست می‌آید و سپس در نرم‌افزارهای CAD به یک مدل سه‌بعدی دقیق تبدیل می‌شود. در این مرحله، موقعیت دندان‌های باقی‌مانده، مسیر ورود و خروج پروتز، نواحی آندرکات، و توزیع نیروهای جویدن به‌صورت دقیق تحلیل می‌شوند تا طراحی پارسیل به‌گونه‌ای انجام شود که هم عملکرد مناسب داشته باشد و هم به دندان‌های طبیعی آسیب وارد نکند.

در مرحله طراحی، تیم دیجیتال Quad اجزای اصلی پارسیل را با دقت مهندسی می‌کند. این طراحی شامل تعیین محل Major Connector برای اتصال بخش‌های مختلف پروتز، طراحی Rest Seat برای انتقال صحیح نیرو به دندان‌ها، تعیین موقعیت Clasps برای ایجاد گیر مناسب، و طراحی پایه پروتز برای حمایت از دندان‌های مصنوعی است. در این فرآیند تلاش می‌شود تعادل مناسبی میان ثبات پروتز، توزیع نیرو و راحتی بیمار برقرار شود تا پارسیل در عین استحکام، استفاده‌ای طبیعی و راحت داشته باشد.

پس از نهایی شدن طراحی، فایل دیجیتال وارد مرحله تولید می‌شود. بسته به نوع پارسیل، چارچوب فلزی می‌تواند با روش‌های مدرن میلینگ یا پرینت سه‌بعدی فلزی (مانند تکنولوژی‌های لیزر سینترینگ) ساخته شود، یا در برخی موارد از مواد پلیمری پیشرفته برای پارسیل‌های انعطاف‌پذیر استفاده گردد. سپس دندان‌های مصنوعی و پایه رزینی روی این ساختار مونتاژ می‌شوند تا پروتز نهایی آماده استفاده شود.

در Quad، طراحی و ساخت پارسیل دنچر بر پایه ترکیب دانش پروتزهای متحرک، تحلیل بیومکانیکی نیروها و فناوری‌های پیشرفته CAD–CAM انجام می‌شود. از سال ۱۳۹۳ تاکنون، هدف این مجموعه ارائه پروتزهایی بوده است که علاوه بر دقت ساخت بالا، هماهنگی کامل با آناتومی دهان بیمار داشته باشند و بتوانند عملکرد، دوام و زیبایی را به‌صورت هم‌زمان فراهم کنند—به‌گونه‌ای که پارسیل نه صرفاً یک جایگزین برای دندان‌های از دست‌رفته، بلکه راهکاری مهندسی‌شده برای بازگرداندن عملکرد طبیعی دهان باشد.